شاتل فضایی کلمبیا در تاریخ ۲۲ مارس ۱۹۸۲ برای مأموریت اس‌تی‌اس ۳ به فضا پرتاب گردید. این پرواز هشتمین مأموریت برنامه شاتل ناسا و سومین مأموریت آزمایشی فضاپیما بود.
شاتل فضایی کلمبیا
شاتل‌ها سفینه‌های فضایی با قابلیت استفاده مجدد بودند که برنامه ساخت آن‌ها از سال ۱۹۶۹ آغاز شد. کلمبیا نخستین شاتلی بود که مأموریت فضایی خود را آغاز کرد و پیش از فاجعه مرگبار سال ۲۰۰۳، بیست و هفت مأموریت موفق در کارنامه خود ثبت نموده بود.
نام‌گذاری این فضاپیما بر اساس کشتی کلمبیا که در بوستون نگهداری می‌شود، انجام گرفته است.
انفجار شاتل کلمبیا در سال ۲۰۰۳ مهم‌ترین عامل بازنشستگی ناوگان شاتل‌ها در سال ۲۰۱۱ و تدوین استاندارد‌های جدید ناسا محسوب می‌شود. در طول آماده‌سازی این شاتل برای آزمایش‌های زمینی، پنج نفر از کارکنان که با گاز نیتروژن در حال پاک‌سازی فضاپیما بودند، دچار خفگی شدند و دو نفر از آنان جان خود را از دست دادند.
شاتل کلمبیا مأموریت‌های مهمی را از جمله استقرار آزمایشگاه‌های فضایی در مدار زمین، پرتاب چند ماهواره و انجام تحقیقات علمی در فضا به پایان رسانده بود.
مأموریت اس‌تی‌اس ۳
کلمبیا هشت روز پس از پرتاب، در ۳۰ مارس ۱۹۸۲ به زمین بازگشت. این مأموریت شامل آزمایش‌های گسترده استقامت مداری فضاپیما و آزمایش‌های علمی متعدد می‌بود.
اس‌تی‌اس ۳ نخستین پرتاب شاتل با مخزن خارجی رنگ‌نشده بود و تنها مأموریتی که در بندر فضایی وایت‌سندز در نزدیکی آلاموگوردو فرود آمد. به دلیل سیل در محل فرود اولیه، مدارگرد ناچار شد در پایگاه نیروی هوایی ادواردز فرود کند.
