مشاهده نهایی یک ستاره مهمان در صورت فلکی ثور در ۲۲ آوریل سال ۱۰۵۶ میلادی انجام گرفت که در واقع انفجار یک ابرنواخ‌تر بوده و اکنون به نام سحابی خرچنگ شناخته می‌شود.
این ستاره مهمان نخستین بار در پنجم ژوئیه ۱۰۵۴ توسط اخترشناسان چینی رصد شد. درخشانگی ظاهری آن با قدر نزدیک به منفی ۳.۵، تقریبا چهار برابر درخشان‌تر از زهره در بیش‌ترین حالت درخشش بود و تا ۲۳ روز آینده حتی در نور روز هم قابل مشاهده می‌بود.
این رویداد به احتمال زیاد توسط هنرمندان هندی انا‌سازی در مناطق کنونی آریزونا و نیومکزیکو نیز ثبت شده است، زیرا آثار هنری باقی‌مانده از آنان نشان‌دهنده این پدیده است.
در ۲۲ آوریل ۱۰۵۶، یک اخترشناس چینی گزارش داد که ستاره مهمان نامرئی شده است. این ستاره در اصل در پنجمین ماه از سال اول دوره سلطنت چیهو ظاهر شده و یک صبح در شرق با پرتو‌های نوک‌تیز در هر چهار جهت، همانند زهره، قابل مشاهده بود.
یانگ وی-ته، اخترشناس دربار چینی، گزارش کرد که در دو ماه اول رصد، این ستاره به رنگ زرد دیده می‌شد.
سرنوشت ستاره مهمان
این پدیده اکنون ابرنواخ‌تر نامیده می‌شود؛ ستاره‌ای در حال انفجار که به‌طور موقت بسیار درخشان‌تر از هر جسم دیگری در آسمان، به جز خورشید، می‌باشد. ابرنواخ‌تر رویدادی است که در پایان عمر یک ستاره رخ می‌دهد، وقتی سوخت هسته‌ای آن تمام شده و جرم آن دیگر توسط آزاد‌سازی انرژی هسته‌ای حمایت نمی‌شود.
اگر ستاره بسیار پرجرم باشد، هسته آن فرو می‌ریزد و مقدار زیادی انرژی آزاد می‌کند. انرژی ستاره پرجرم باعث ایجاد یک موج انفجاری می‌شود که پوشش ستاره را به فضا پرتاب می‌کند.
نتیجه فروپاشی در برخی موارد، یک ستاره نوترونی به شدت در حال چرخش است که سال‌ها پس از آن به یک تپ‌اختر رادیویی تبدیل می‌شود.
امروزه سحابی خرچنگ در نزدیکی ستاره زتا گاو دیده می‌شود و آن را نیز نام می‌نامند، زیرا اولین بار در فهرست اجرام مسیه قرار گرفت.
سحابی خرچنگ، منبع قوی امواج رادیویی است و در نزدیکی مرکز سحابی ستاره‌ای کم‌نور به نام قرار دارد. نشان داده شده است که این ستاره یک تپ‌اختر است و نور مرئی آن با فرکانس مشابه امواج رادیویی انتشار می‌یابد.
این ستاره با شدت ۳۰ بار در ثانیه می‌چرخد و قطری در حدود ۱۰ کیلوم‌تر دارد و یکی از معدود ابرنواختر‌های تاریخی مشاهده‌شده در کهکشان راه شیری است.
در حالی که تعداد زیادی از ابرنواختر‌ها در کهکشان‌های نزدیک دیده شده‌اند، آن‌ها رویداد‌های نسبتا نادری در کهکشان خودمان هستند. آخرین مورد مشاهده‌شده ستاره کپلر در سال ۱۶۰۴ بوده است.
