پس از بمباران ناگازاکی، بمب دیگری برای عملیات در ژاپن آماده شده بود. اما پس از تسلیم‌شدن ژاپن و از بین رفتن نیاز به تلاش‌های جنگی، این بمب به آزمایشگاه مخفی در سه مایلی لوس‌آلاموس منتقل گردید. در آن زمان بمب یک محصول دست‌ساز و نیمه‌صنعتی محسوب می‌شد و لوس‌آلاموس زادگاه بمب اتمی بود.
لوئیس اسلوتین، فیزیکدان کانادایی، در این آزمایشگاه به همکاران خود نشان می‌داد که چگونه یک سلاح هسته‌ای را تا مرز بحرانی ببرد. این عملیات پرخطر به قلقلک‌دادن دم اژد‌ها شهرت داشت.
جسم مورد آزمایش شامل یک نیم‌کره فلزی با هسته پلوتونیوم در مرکز بود که حالتی برجسته داشت.
روش آزمایش اسلوتین
اسلوتین احتمالا برجسته‌ترین متخصص جهان در مدیریت مقادیر خطرناک پلوتونیوم بود. او نزدیک به یک سال قبل از این حادثه در مونتاژ اولین سلاح اتمی نقش داشته است.
روش او ساده بود یک نیم‌پوست بریلیم را به آرامی بر روی هسته پایین می‌آورد تا نوترون‌های پرتابی از پلوتونیوم منعکس شوند. این کار یک واکنش زنجیره‌ای هسته‌ای ضعیف و کوتاه‌مدت را آغاز می‌کرد که فیزیکدانان می‌توانستند از طریق آن داده جمع‌آوری کنند. اما درست قبل از اینکه نیم‌پوست کاملا بر هسته بنشیند، عملیات متوقف می‌شد.
شرح حادثه
ظهر روزی که انفجار هسته شیطان رخ داد، اسلوتین در حال تکرار آزمایش خود بود. در حین اینکه روال آهسته و دقت‌طلبد پایین‌آوردن نیم‌پوست را آغاز کرد، پیچ‌گوشتی از دستش لیز خورد و نیم‌پوست به طور کامل بر روی هسته فرود آمد.
یک شمع آبی اتاق را روشن کرد و موجی از گرما تابیده شد. این نور‌پردازی کمتر از یک دهم ثانیه طول کشید و اسلوتین با سرعت واکنش نشان داد و قطعه را برداشت. محاسبات بعدی نشان داد که تعداد کل واکنش‌های شکافت یک می‌لیون‌ام بمب‌های اتمی اول بوده است، اما این مقدار نیز برای انتشار تابش رادیواکتیو قابل‌توجه‌ی کافی بود.
آمبولانس بلافاصله به محل حادثه فرا‌خوانده شد و آزمایشگاه تخلیه گردید. در این مدت دانشمندان تلاش کردند با ترسیم نقشه‌ای از محل ایستادن خود در لحظه لغزش، می‌زان تشعشع دریافتی را تعیین کنند. اما آشکارساز‌ها به حد زیادی آلوده شده بودند و امکان محاسبه دقیق وجود نداشت.
حتی شاهدان انفجار نیز به همراه دانشمندان به بیمارستان لوس‌آلاموس منتقل شدند.
مرگ لوئیس اسلوتین
اسلوتین و سایر دانشمندان چهار روز پس از تصادف به نیومکزیکو منتقل شدند. در روز پنجم، تعداد گلبول‌های سفید اسلوتین به شدت کاهش یافت و دما و نبض او نوسان گرفت. گزارش پزشکی بیان داشت که از این روز به بعد بیمار به شدت دچار افت عملکرد خواهد شد. اسلوتین دچار تهوع، درد شکم و کاهش وزن گردید. او سوختگی‌های ناشی از تشعشع داخلی داشت که یک متخصص پزشکی آن را آفتاب‌سوختگی سه‌بعدی نامید. در روز هفتم، او دچار دوره‌های آشفتگی ذهنی شد. در نهایت اسلوتین به کما رفت و نه روز پس از تصادف در سن سی‌وپنج سالگی درگذشت. جسد او برای دفن در تابوت نظامی موم‌شده به وینیپگ فرستاده شد.
لوئیس اسلوتین دومین دانش‌مندی بود که پس از مواجهه با تشعشع رادیواکتیو جان باخت. هری دگلیان دانشمند دیگری بود که پیش از او با هسته پلوتونیوم کار می‌کرد. او نیز در اثر یک حادثه و آزاد‌سازی تشعشع هسته، پس از یک ماه فوت کرد.
اسناد لوس‌آلاموس نشان می‌دهد که هسته شیطان در تابستان ۱۹۴۶ ذوب شد و به یک سلاح تازه تبدیل گردید.
