محققان دانشگاه ای‌ام تگزاس به رهبری دکتر آنا دیاز آرتیلز در حال مطالعه این تأثیرات، به‌ویژه بر روی چشم هستند.
تغییرات گرانشی در طول سفر فضایی می‌تواند باعث جابه‌جایی مایعات درون بدن شده و تغییراتی در سیستم قلبی‌عروقی از جمله عروق درونی و اطراف چشم ایجاد کند.
با گسترش پرواز‌های فضایی تجاری، تنها فضانوردان حرفه‌ای نخواهند بود که با این تغییرات روبرو می‌شوند؛ مسافران فضایی نیز ممکن است تناسب‌اندام یا سلامت کامل نداشته باشند، بنابراین درک نقش جابه‌جایی مایعات در سلامت قلب، عروق و چشم حیاتی‌تر شده است.
دکتر دیاز آرتیلز، استادیار گروه هوافضا، می‌گوید هنگام تجربه ریزگرانش، تغییراتی در سیستم قلبی‌عروقی مشاهده می‌کنیم، زیرا گرانش مایعات را مانند شرایط زمینی به سمت پایین نمی‌کشد. در حالت ایستاده روی زمین، بخش زیادی از مایعات در پاها انباشته می‌شود، اما در ریزگرانش این مایعات به بخش‌های بالایی بدن توزیع می‌گردند.
این جابه‌جایی مایع می‌تواند با سندرم عصبی‌چشمی مرتبط با پرواز فضایی (SANS) در ارتباط باشد، که باعث تغییر شکل چشم و علائمی نظیر تغییر سختی پرفیوژن چشمی (OPP) می‌شود.
در حال حاضر محققان از علت دقیق SANS اطمینان ندارند، اما دیاز آرتیلز امیدوار است مکانیسم‌های زیربنای آن را آشکار سازد.
تیم تحقیقاتی اکنون راهکار‌های مقابله با SANS را بررسی می‌کند. در مطالعه اخیر، آن‌ها پتانسیل سختی منفی پایین بدن (LBNP) را به عنوان روشی برای مقابله با اثرات ریزگرانش ارزیابی کرده‌اند، زیرا این روش سیالات را به سمت پایین بدن بازمی‌گرداند.
نقش سختی پرفیوژن چشمی در بروز SANS هنوز مشخص نیست، اما فرضیه‌ای وجود دارد که افزایش OPP می‌تواند SANS را تشدید کند.
نتایج مطالعه منتشره نشان داد که اگرچه LBNP در ایجاد جابه‌جایی مایع به سمت پایین‌تنه موثر است، اما روشی مؤثری برای کاهش سختی پرفیوژن چشمی نیست.
اگر افزایش OPP به‌طور قطع با SANS مرتبط باشد، از نظر تئوری LBNP نمی‌تواند درمان مؤثری برای این سندرم باشد. محققان تأکید می‌کنند که مراحل بعدی باید بر درک بهتر رابطه بین OPP و SANS و تأثیر LBNP بر واکنش‌های چشمی متمرکز شود.
این تحقیق تنها یک بخش از یک مطالعه سه‌گانه برای درک بهتر اثرات جابه‌جایی مایعات و ارتباط آن با SANS است. آزمایش‌های قبلی شامل استفاده از میز شیب‌دار برای بررسی اثرات قلبی‌عروقی بوده است.
مطالعات منتشره و تحقیقات آتی بر روی روادید‌های متقابل برای کنترل توزیع مایع تمرکز دارند، به‌گونه‌ای که سختی منفی بدن کاهش یابد. در مراحل آینده، محققان اثرات استفاده از سان‌تریفیوژ برای مقابله با جابجایی سیال و پیامد‌های آن را بررسی خواهند کرد.
هدف دکتر دیاز آرتیلز و تیم او، گردآوری پاسخ‌های قلبی‌عروقی حاصل از هر روادید متقابل و مقایسه این اثرات بر سختی پرفیوژن چشم و سایر عملکرد‌های قلبی‌عروقی است.
این مطالعات در شرایط زمینی انجام می‌شوند، بنابراین نتایج ممکن است با شرایط واقعی ریزگرانش در فضا متفاوت باشد. محققان امیدوارند که مراحل بعدی را در پرواز‌های سهموی که ریزگرانش را شبیه‌سازی می‌کنند، اجرا کنند.
