یک سیاره فرا‌خورشیدی در فاصله ۵۰ سال نوری از زمین که در سال ۲۰۱۷ به عنوان یکی از امیدوارکننده‌ترین مکان‌ها برای شکوفایی حیات خارج از منظومه شمسی شناسایی شده بود، با رصد‌های تازه تلسکوپ جیمز وب، شانس حیات‌پذیری خود را تقویت کرده است. این سیاره که با نام شناخته می‌شود، به دلیل ظاهر شبیه به یک چشم آبی غول‌پیکر، توجه منجمان را به خود جلب کرده است.
مطالعات نشان می‌دهد که نشانه‌های یک سیاره قابل سکونت را دارد؛ این کره با یک اقیانوس گسترده پوشیده از یخ به پهنای نزدیک به ۴۰۰۰ کیلوم‌تر همراه است که این ناحیه روبه‌روی ستاره می‌زبان قرار گرفته است.
چارلز کادیو، اخترفیزیکدان دانشگاه مون‌ترال، می‌گوید از بین همه سیارات فرا‌خورشیدی معتدل جاری، می‌تواند بهترین گزینه برای قبول غیر‌مستقیم آب مایع در سطح یک سیاره بیگانه و بیرون از منظومه شمسی باشد. به این دلیل یک نقطه عطف بزرگ برای ما در عرصه جستجوی سیارات فرا‌خورشیدی قابل سکونت خواهد بود.
تفاوت سیاره با زمین
که چند سال پیش کشف شد، دارای شعاع نزدیک به ۱.۷۳ برابر زمین و جرم ۵.۶ برابر زمین است. این سیاره بسیار نزدیک‌تر از زمین به دور ستاره‌اش می‌چرخد و یک چرخش کامل را در کمتر از ۲۵ روز طی می‌کند.
اگر ستاره این سیاره همانند خورشید بود، برای حیات انسان‌ها گزینه مناسبی محسوب می‌شد. در واقعیت این ستاره یک کوتوله سرد، کم‌نور و قرمز است؛ به همین دلیل فاصله بین ستاره و سیاره در منطقه‌ای که ما آن را منطقه قابل سکونت می‌نامیم، قرار دارد. این سیاره آنقدر سرد نیست که تمام آب‌های سطح آن یخ بزند، اما آنقدر گرم هم نیست که آب‌ها بخار شوند و ابر بسازند.
با این حال، نزدیکی سیاره به ستاره خود، به این معنی است که این سیاره به احتمال زیاد به طور جزرومدی به ستاره‌اش قفل شده است. در چنین شرایطی دوره چرخشی آن با دوره مداری در یک خط قرار می‌گیرد، به طوری که سمت اقیانوسی همیشه رو به ستاره است. این همان پدیده‌ای است که بین زمین و ماه رخ می‌دهد و به همین علت هیچ‌گاه نمی‌توانیم سمت نهان ماه را از زمین ببینیم.
