در دنیای بوکس، نام‌های بسیاری بر زبان می‌آورند که خود را بهترین بوکسور همه دوران می‌دانند. چهره‌هایی همچون فلوید می‌ودر و مایک تایسون می‌توانند با حق ادعا کنند که بهترین بوکسور نسل خود بوده‌اند، هرچند از دسته وزنی متفاوت. اما تنها مردی که گذر زمان هیچ خدشه‌ای به اعتبار و جایگاه او نزده و به طور گسترده به عنوان «بزرگترین بوکسور تاریخ» شناخته می‌شود، محمد علی کلی است.
۱۲ بوکسوری که سنگین‌ترین مشت‌های تاریخ بوکس را داشتند؛ از راکی مارسیانو تا جو لوئیس
🔗 بیشتر بخوانید: محققان برای اولین‌بار مدل مینیاتوری مغز را با سد خونی خاص آن رشد دادند_به رنگ صبح
این مسأله گواهی بر عظمت بوکسوری است که به «قهرمان مردم» شهرت یافت؛ تا سال ۲۰۲۵ نیز نام وی همچنان به عنوان بهترین بوکسور تاریخ بر زبان‌هاست. از کسب مدال طلای المپیک در بازی‌های ۱۹۶۰ تا فتح قهرمانی سنگین‌وزن جهان در سن ۲۲ سالگی، دوران حرفه‌ای محمد علی تقریباً بی‌نظیر است.
فراتر از کمربندها و افتخارات، حضور او در برخی از ماندگارترین و پرسر و صداترین مبارزات تاریخ بوکس، وی را به یکی از بهترین ورزشکاران همه دوران تبدیل کرده است. نبردهای جنجالی و دیدنی او با اسطوره‌هایی همانند سانی لیستون، جو فریزر و جورج فورمن، تا به امروز مورد گفت‌وگو و تحسین قرار می‌گیرند.
🔗 بیشتر بخوانید: مشتری در ۲ ساعت و ۳۰ دقیقه
با وجود اینکه محمد علی کلی از نگاه تعداد زیادی به عنوان بهترین بوکسور تاریخ شناخته می‌شود، وی تصمیم گرفت خود را در فهرست چهار بوکسور برتر همه دوران قرار ندهد. در واقع، وقتی مجری یک برنامه از او پرسید که خود را در چه جایگاهی میان بزرگان بوکس می‌بیند، کلی تنها گفت که نمی‌خواهد به این سوال پاسخ دهد. با این حال، انتخاب‌های او برای ۴ بوکسور برتر تاریخ به شرح زیر است:
۴- جک جانسون
یکی از تأثیرگذارترین بوکسورانی که تا به امروز پای به رینگ گذاشته، جک جانسون نخستین قهرمانی سیاه‌پوست سنگین‌وزن جهان بود و مبارزه او در سال ۱۹۱۰ با جیمز جی. جفریز به عنوان «مبارزه قرن» شناخته می‌شود. پیروزی جانسون بر جفریز سفیدپوست، اغازگر شورش‌های نژادی در سراسر ایالات متحده شد.
در یک مصاحبه، محمد علی کلی به صراحت اعلام کرد که اگرچه او خود به عنوان یک بوکسور جسور و مغرور شناخته می‌شود، اما هیچ‌چیز با اعتماد به نفس مطلق جانسون قابل مقایسه نیست، به‌ویژه با دقت به اینکه وی در برابر تهدیدهای جدی خشونت نژادی قرار داشت. در واقع، پیش از مبارزه قهرمانی با جفریز، حریف جانسون از بازنشستگی برگشت تنها برای اینکه او را به چالش بکشد. جان ال. سالیوان، بوکسور دیگر آمریکایی، پس از این نبرد چنین گفت:
«مبارزه قرن به پایان رسیده و یک مرد سیاه‌پوست قهرمان بلامنازع جهان شده است. این نبرد ضعیفی بود، نبرد کمتر از ۱۵ راندی میان جیمز جی. جفریز و جک جانسون. به ندرت مسابقه قهرمانی تا این حد یک‌طرفه بوده است. تمام آمادگی پرسر و صدای جفریز بی‌نتیجه ماند. از همان لحظه زدن زنگ اول تا آخر، در مبارزه وجود نداشت. چه مشت چپ هوشمندانه، قوی و حیله‌گری دارد (جانسون). او یکی از زیرک‌ترین و هنرمندترین بوکسورانی است که تا به امروز پا به رینگ گذاشته‌اند.»
۳- جک دمپسی
با لقبی که «قاتل اهل مناسا» (The Manassa Mauler) شهرت دارد، جک دمپسی، بوکسور زاده کларادو، به مدت هفت سال قهرمان سنگین‌وزن جهان بود و بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۷ در اوج قرار داشت. او در رتبه ششم فهرست مجله رینگ از بهترین بوکسورهای دسته سنگین‌وزن تاریخ قرار دارد و پس از دوران درخشانی با ۶۸ پیروزی از ۸۳ مبارزه، وارد تالار مشاهیر این رشته شد.
احتمالاً چشمگیرترین سال او ۱۹۱۸ بود؛ وقتی در ۱۷ مبارزه شرکت کرد، با ۱۵ پیروزی، ۱ شکست و یک مبارزه بی‌نتیجه. در تابستان ۱۹۱۹، دمپسی برای کسب Título جهانی روبروی جس ویلارد قرار گرفت، با اینکه نزدیک به ۱۲.۵ سانتی‌متر کوتاه‌تر و بیش از ۲۲.۵ کیلوگرم سبک‌تر بود. با این حال، دمپسی تنها در راند اول هفت بار ویلارد را به زمین انداخت و به پیروزی قاطعی رسید.
«من فضانورد بوکسم. جو لوئیس و دمپسی فقط خلبان جت بودند. من در دنیای خودم هستم.»
(محمد علی کلی)
۲- شوگر ری رابینسون
واکر اسمیت جونیور، که در دنیای بوکس با نام شوگر ری رابینسون شناخته می‌شود، می‌تواند خود را یکی از بزرگ‌ترین‌های تاریخ بوکس بداند. او در رده آماتور به حدی مسلط بود که برخی معتقدند در ۸۵ مبارزه خود در آن سطح ناکامی‌ناپذیر بود. رابینسون در سال ۱۹۴۰ وارد عرصه بوکس حرفه‌ای شد و بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۵۱ در ۹۱ مبارزه پیاپی شکست نخورد که به عنوان ششمین رکورد طولانی‌مدت بدون شکست در تاریخ بوکس حرفه‌ای شناخته می‌شود. او قهرمان سابق دسته ولترویت و میدل‌ویت جهان بود و دو بار در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۵۱ به عنوان بوکسور سال انتخاب گردید.
محمد علی کلی در ستایش رابینسون بی‌پروا بود و بدون تردید او را بهترین بوکسور تاریخ، بدون در نظر گرفتن دسته وزنی، می‌دانست.
«برای من، در زمان خودش و حتی امروز، وقتی می‌گویند شوگر ری رابینسون بهترین مبارز فارغ از دسته وزنی بود، منظورشان این است که اگر تصور کنیم او یک سنگین‌وزن بوده و با همان سبک می‌جنگید، بهترین می‌بود.
باید اعتراف کنم، باید بگویم بله، رابینسون بزرگترین همه دوران است. من فیلم مبارزاتش را دارم، آن زمان تماشا کردم، شما هم دارید. او مردی بی‌نظیر بود. زمان‌بندی، شدت، عکس‌العمل، ریتم، بدنش – همه چیز بی‌نظیر بود.»
۱- جو لوئیس
پیش از ظهور محمد علی کلی، تعداد زیادی جو لوئیس را بی‌گمان بهترین بوکسور سنگین‌وزن همه دوران می‌دانستند. با لقب «بمب‌افکن قهوه‌ای» (The Brown Bomber)، لوئیس به مدت ۱۲ سال از ۱۹۳۷ تا بازنشستگی موقت در ۱۹۴۹ بر بوکس سنگین‌وزن سلطه کامل داشت. او در کل ۲۵ بار به‌طور متوالی از کمربند قهرمانی خود دفاع کرد – بیشتر از هر بوکسور دیگری در هر دسته وزنی – و رکورد طولانی‌ترین دوره قهرمانی متوالی در تاریخ بوکس را در اختیار دارد.
«من همیشه جو لوئیس را می‌خواندم که من بزرگترین همه دورانم. اما جو لوئیس بزرگترین سنگین‌وزن تاریخ بود.» (محمد علی کلی)
تأثیر جو لوئیس بر دنیای بوکس حتی فراتر از این ورزش رفت؛ او به عنوان یک سیاه‌پوست به قهرمان ملی ایالات متحده تبدیل شد. در واقع، مبارزه برگشت او با بوکسور آلمانی، مکس اشملینگ، در سال ۱۹۳۸ باعث شد لوئیس به نمادی برای مخالفت با نازیسم در آغاز جنگ جهانی دوم تبدیل شود.
