تحقیقات جدید دانشمندان بیمارستان دانشگاه اودنسه در دانمارک نشان می‌دهد که سطح هورمون کورتیزول در سه‌ماهه سوم بارداری، تأثیرات متضادی بر ضریب هوشی فرزندان دارد. این مطالعه که نتایج آن در بیست‌وششمین کنگره اروپایی اندوکرینولوژی ارائه شده، بر روی ۹۴۳ زن باردار و کودکان هفت‌ساله آن‌ها انجام شده است.
محققان سطح کورتیزول و کورتیزون در ادرار مادران را اندازه‌گیری کرده و نتایج را با نمرات هوش کودکان هفت‌ساله مقایسه کردند. یافته‌ها حاکی از آن است که پس‌رانی که در رحم مادر در معرض سطوح بالا‌تری از کورتیزول قرار داشته‌اند، نمرات ضریب هوشی پایین‌تری کسب کرده‌اند. در مقابل، سطوح بالا‌تر کورتیزون در ادرار مادران با افزایش ضریب هوشی دختران همبستگی داشته است.
دکتر آنیا فنگر درایر، محقق اصلی این پژوهش، توضیح می‌دهد که این اولین مطالعه است که هم‌زمان نمونه‌های ادرار و خون را بررسی کرده و نتایج را برای پسران و دختران به‌صورت جداگانه تحلیل نموده است. او می‌افزاید مطالعات پیشین تنها بر کورتیزول خون تمرکز داشتند، در حالی که ما نشان دادیم کورتیزون ادرار نیز نشان‌دهنده مهمی است.
علت این تفاوت جنسیتی، وجود آنزیم خاصی در جفت جنین دختران است که کورتیزول را به کورتیزون غیر‌فعال تبدیل می‌کند و از جنین در برابر سطوح بالا هورمون استرس محافظت می‌کند. جنین‌های پسر از این مکانیزم محافظتی برخوردار نیستند و در نتیجه حساسیت بیش‌تری نسبت به کورتیزول مادر نشان می‌دهند.
محققان پیش از این نیز کشف کرده بودند که کورتیزول برای رشد طبیعی جنین ضروری است و می‌تواند گسترش زبان اولیه را تسریع نماید. با این حال، سطح بیش از حد این هورمون در سه‌ماهه آخر بارداری می‌تواند بر کارکرد شناختی کودکان تأثیر منفی بگذارد، به‌ویژه در مورد پسران.
