ردپاهای ۲۳ هزار ساله در نیومکزیکو مهاجر شدن زودهنگام انسانها به آمریکا را اثبات کرد
به گزارش منابع علمی، زمان و نحوه مستقرشدن نخستین انسانها در قاره آمریکا از سالها پیش موضوع مباحث و مناقشات گسترده میان دانشمندان و باستانشناسان بوده است. در طول قرن بیستم، محققان باور داشتند که حضور بشر در آمریکای شمالی به زمانهای پیش از ۱۴ هزار سال پیش باز نمیگردد. اما یافتههای تازه تحقيقی که در ماه سپتامبر ۲۰۲۱ در مجله محترم ساینس منتشر شده، این باورها را به چالش کشیده و نشان داده است که انسانها حدود ۲۳ هزار سال پیش، یعنی تقریبا ۷ هزار سال زودتر از تخمینهای قبلی، پای به این قاره نهادهاند.
<figcaption class="wp-element-caption"ردپا گروهی از افراد در سنین مختلف
کارشناسان قرن گذشته تصور میکردند که ورود انسانها به قاره آمریکا با شکلگیری یک گذرگاه یخزدا میان دو صفحه یخی عظیم که اقلیم کنونی کانادا و شمال ایالات متحده را در بر میگرفته، همزمان شده است. بر اساس این فرضیه، ذوب یخها در پایان آخرین عصر یخبندان مسیری باز کرده بود که از طریق آن مهاجران اولیه از آلاسکا به سمت قلب قاره حرکت میکردند. با این حال، با پیشرفت علم و کشف دادههای جدید، این دیدگاه سنتی دچار تردید شد و در دهههای اخیر شواهدی ارائه گردید که قدمت حضور بشر را به بازه ۱۴ تا ۱۶ هزار سال پیش میرساند.
<figcaption class="wp-element-caption"ردپای انسان در محل مطالعهردپاهای ۲۳ هزار ساله در نیومکزیکو مهاجر شدن زودهنگام انسانها به آمریکا را اثبات کرد 3
ردپاهای وایت سندز نخستین بار در سال ۲۰۰۹ در کنار ساحل یک دریاچه ماقبلتاریخ شناسایی شدند. تا ماه نوامبر ۲۰۲۱، محققان مجموعا ۶۱ اثر پای انسانی و همچنین ردپاهای ماموتها، دایرولفها و شیرهای آمریکایی را ثبت کردهاند. در مطالعه سال ۲۰۲۱ که اکنون نتایج آن با روشهای مستقل تأیید شده، دانشمندان با بهرهگیری از تکنیک تاریخگذاری رادیوکربن بر روی دانههای گیاهی آبزی آمیخته در لایههای رسوبی ردپاها، قدمت این آثار را بین ۲۳ تا ۲۱ هزار سال پیش برآورد نمودند.
روش رادیوکربن بر پایه واپاشی رادیواکتیو ایزوتوپهای کربن در موجودات آلی مرده در خلال ۵۰ هزار سال گذشته استوار است. این تکنیک امکان تاریخگذاری دقیق هر نوع ماده آلی را فراهم میآورد و به محققان اجازه میدهد تا با اطمینان بالا، تسلسل زمانی حضور بشر در قاره آمریکا را بازسازی کنند. نتایج وایت سندز نه تنها قدمتش ورود بشر را به عقب میراند، بلکه مدلهای کلاسیک مهاجرت از طریق گذرگاه یخزدا را نیز در سووال جدی میگذارد و مسیرهای ساحلی یا راههای دیگر را به عنوان گزینههای محتملتر مطرح میسازد.
این کشف بزرگ، درک ما از تاریخ نخستین مهاجرین آمریکا را متحول ساخته و نشان میدهد که بشر در شرایط اقلیمی بسیار سختتر از آنچه پیشین تصور میشد، توانایی انطباق، بقا و گسترش جغرافیایی داشته است. پژوهشهای آتی با تمرکز بر تحلیل دنا کهنه، بررسی دهای سنگی و کاوشهای بیشتر در سواحل و خلیج مکزیک، قطعا ابعاد تازهای از این داستان حماسی بشری را فاش خواهد کرد.