در پنجم ژوئیه سال ۱۰۵۴ میلادی یک انفجار آسمانی بسیار قوی آسمان تابستان را روشن کرد. این رویداد دیدنی یک ابرنواختر بود، مرگ خشونتآمیز ستارهای که جرم آن حدود ده برابر جرم خورشید ما برآورد میشود.
ستارهشناسان چینی در آن دوره مرگ این ستاره را رصد و ثبت کردند. ستاره در بخش جنوبی صورت فلکی ثور ظاهر شد و درخشندگی آن شش برابر زهره و تقریبا برابر ماه کامل توصیف شده است. قدر ظاهری آن به حدود منفی ۳.۵ رسید، یعنی ا چهار برابر درخشانتر از زهره در درخشانترین حالت خود، و تا بیست و سه روز حتی در نور روز هم قابل مشاهده بود.
باقیمانده این ابرنواختر بعدها با نام سحابی خرچنگ شناخته شد؛ تودهای ابری و درخشان از گاز و غبار که در فاصله هفت هزار سال نوری از زمین قرار دارد.
امروزه سحابی خرچنگ در نزدیکی ستاره زتا گاو دیده میشود و با نماد نیز شناخته میشود، زیرا اولین اجرام ثبتشده در فهرست مسيه بوده است.
این سحابی منبع قوی امواج رادیویی است و نور مرئی آن با فرکانسی مشابه امواج رادیویی منتشر میشود. سحابی خرچنگ از معدود ابرنواخترهای تاریخی مشاهدهشده در کهکشان راه شیری محسوب میشود.
در حالی که تعداد زیادی ابرنواختر در کهکشانهای نزدیک رصد شدهاند، این رویدادها در کهکشان خودمان نسبتا نادر هستند. آخرین ابرنواختر مشاهدهشده در کهکشان راه شیری ستاره کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بوده است.




