نقش سوخت‌گیری هوایی در مدیریت عملیات‌های مدرن می‌دان نبرد نادیده‌نیاز است. توانایی سوخت‌رسان‌های هوایی در گسترش برد جت‌های جنگی، بمب‌افکن‌ها و هواپیما‌های راهبردی باعث می‌شود نیروی هوایی به مدت طولانی‌تر در آسمان بماند. سوخت‌گیری هوایی شامل یک هواپیما، معمولا یک جت جنگنده، بمب‌افکن یا هواپیمای ترابری است که سرعت خود را با سوخت‌رسان یکسان کرده و در پشت و زیر آن قرار می‌گیرد. سپس سوخت‌رسان یک شلنگ یا خط سوخت‌گیری در ارتفاع بالا را برای انتقال سوخت جت به هواپیمای ثانویه آزاد می‌کند. برای مثال، نیروی هوایی ایالات متحده ده‌ها سوخت‌رسان یا تانکر هوایی را در اختیار دارد که از عملیات‌های جنگی در سراسر جهان حمایت می‌کنند.
با گذشت زمان، نخبه‌ترین نیرو‌های جنگی جهان سوخت‌گیری هوایی را به یک هنر پیشرفته تبدیل کرده‌اند. بسته به نوع هواپیما، این کار می‌تواند در چند دقیقه انجام شود. در این مقاله به بررسی دقیق سوخت‌گیری هوایی می‌پردازیم و بررسی می‌کنیم که سوخت‌گیری هواپیما در آسمان در شرایط گوناگون چقدر زمان می‌برد.
مرور کلی
قبل از بررسی فرآیند دقیق سوخت‌گیری هوا به هوا، دانستن جزئیات درباره سوخت‌رسان‌های هوایی ضروری است. اگرچه تعداد زیادی از نیرو‌های هوایی از پلتفرم‌های سوخت‌گیری هوا به هوا بهره می‌برند، نیروی هوایی ایالات متحده بی‌شک گسترده‌ترین ناوگان سوخت‌رسانی هوایی را دارد.
به طور سنتی، یک تانکر هوایی متشکل از هواپیمایی است که معمولا از یک هواپیمای غیر‌نظامی مشتق شده و به شدت اصلاح شده تا امکان حمل و نقل مقادیر زیادی سوخت جت را فراهم کند. نیروی هوایی ایالات متحده تمام تانکر‌های هوایی زیر را در اختیار دارد
| هواپیمای سوخت رسان | مشتق شده از | تعداد حاضر در سرویس |
| 767 | ||
| 707 | ||
| II |
این هواپیما‌ها هر یک مقصد منحصر به فردی دارند و برای سوخت‌گیری انواع گوناگون هواپیما بهینه‌سازی شده‌اند. برای مثال، II عمدتا با انجام سوخت‌گیری هوا به هوا برای هلیکوپتر‌ها و دیگر روتور‌ها از نیرو‌های عملیات اختصاصی حمایت می‌کند. تانکر‌های هوایی بزرگ‌تر همانند در درجه اول برای سوخت‌گیری جنگنده‌های سنگین بهینه‌سازی شده‌اند.
فرآیند سوخت‌گیری هوایی
سوخت‌گیری هوایی فرآیند جدیدی برای نیروی هوایی ایالات متحده نیست، چرا که بیش از ۱۰۰ سال وجود دارد. اولین تلاش موفق برای سوخت‌گیری هواپیما در هوا در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۳، درست دو دهه بعد از اختراع پرواز سنگین‌تر از هوا توسط برادران رایت انجام شد. بر اساس ادعای وزارت دفاع ایالات متحده، دو ستوان یکم سرویس هوایی ارتش، ویرجیل هاین و فرانک دبلیو سیفرت، با انتقال بنزین از طریق شلنگ گرانش به هواپیمای دیگری که توسط کاپیتان لاول اچ. اسمیت هدایت می‌شد، یک هواپیمای دوپله ملخ‌دار را سوخت‌گیری کردند. این اتفاق بلافاصله چشمان نیروی هوایی را به پتانسیل سوخت‌گیری هوا به هوا باز کرد.
با این حال، این فرآیند به شدت همانند سوخت‌گیری هوا به هوا در آغاز دهه ۱۹۲۰ نیست و امروزه شامل سیستم‌های بسیار پیچیده‌تری می‌شود. علاوه بر این، سطح دقت مورد نیاز برای خلبانان برای اجرای موفق مانور سوخت‌گیری هوایی، جای کمی برای اشتباه باقی می‌گذارد. توالی پیچیده‌ای که برای سوخت‌گیری ملزوم است، با قرارگیری دقیق هر دو هواپیما در مجاورت یکدیگر آغاز می‌شود، و اکثر جت‌ها فقط ده متر یا کمی بیش‌تر از هم فاصله خواهند داشت.
این کار تقریبا همیشه در فضای محدود هوایی انجام می‌شود تا از دخالت هر هواپیمایی در فرآیند سوخت‌گیری جلوگیری شود. دو نوع سیستم گوناگون برای سوخت‌گیری هوایی وجود دارد که هر کدام مزایا و معایب خاص خود را دارند. سیستم بوم یا بازوی متحرک اولین سیستم است و شامل یک هواپیمای گیرنده است که به یک بوم دراز شده در پشت یک هواپیمای سوخت‌رسان متصل می‌شود، که اجازه می‌دهد تا یک خط بین دو هواپیما تشکیل شود. هنگامی که اتصال ایمن به دست آمد، سوخت تحت فشار از تانکر هوایی به جت دریافت‌کننده پمپاژ می‌شود.
سیستم دوم، سیستم کاوند و قیف است که در آن هواپیماي دریافت‌کننده یک کاوند را به داخل یک قیف که از نفتکش دراز شده است، هدایت می‌کند. این روش می‌تواند یک اتصال ایمن برای انتقال سوخت تشکیل دهد. یک فرد متخصص به نام افسر سوخت‌رسانی هوایی (ARO)، همه عوامل مربوط به انتقال سوخت را نظارت و کنترل می‌کند و حجم و فشار سوخت را مطابق نیاز هواپیما تنظیم می‌کند. یک سیستم دوربین پیشرفته راهنمایی‌های بیش‌تری را در شرایط دید کمتر فراهم می‌کند و هواپیما زمان کوتاه‌ی بعد از سوخت‌گیری هوایی، برای از سرگیری ماموریتی که قبلا انجام می‌داد، اتصال خود را با سوخت‌رسان قطع می‌کند. در نتیجه، جای شگفتی نیست که ایر فورس تایمز در تحلیل سوخت‌گیری هوا به هوا در سال ۲۰۱۶، این فرآیند را آشوب سازمان‌یافته نامید.
برای هواپیما‌های بزرگ‌تر، کل فرآیند معمولا نزدیک به ۱۰ دقیقه طول می‌کشد که برای بمب‌افکن‌های بین قاره‌ای همانند استاندارد است. با این حال، برای جنگنده‌های کوچک‌تر، به نظر می‌رسد فقط نیمی از این زمان طول می‌کشد.
آینده سوخت‌گیری هوایی
آینده سوخت‌گیری هوا به هوا بدون شک نیازمند سوخت‌گیری سریع‌تر و سریع‌تر خواهد بود، چیزی که مزیت قابل توجه‌ی را در طول عملیات‌های جنگی تشکیل می‌دهد. افزایش اتوماسیون این فرآیند به مقصد تعداد زیادی از نیرو‌های هوایی تبدیل شده است و ایرباس MRTT اولین هواپیمای سوخت‌رسانی است که سوخت‌گیری خودکار هوایی را معرفی کرد. این سیستم خودکار فرآیند سوخت‌گیری هوایی را با کاهش قابل توجه مأموریت‌های مدیریت شده توسط افسر سوخت‌رسانی هوایی ساده‌تر می‌کند. این سیستم یک فرآیند تشخیص تصویر پیشرفته را انجام می‌دهد تا موقعیت‌های فضایی هر دو هواپیما را به دقت پردازش کرده و امکان تراز کردن سریع و دقیق یک خط سوخت‌گیری را فراهم کند.
بر اساس گزارش‌ها، این سیستم تا این لحظه برای بهره‌برداری در طول روز تایید شده است که نشان از کارایی فوق‌العاده آن دارد. اما نیاز به تحقیقات و تست‌های بیش‌تری وجود دارد تا مطمئن شویم که توان‌مندی سوخت‌گیری اتوماتیک را می‌توان برای شرایط آب و هوایی و دید نامناسب به کار گرفت.
