به گزارش خبرگزاریهای بینالمللی، در هشتم سپتامبر سال ۲۰۰۰، سازمان فضایی ناسا شاتل فضایی آتلانتیس را از مرکز فضایی کندی واقع در ایالت فلوریدا به سمت فضا پرتاب کرد تا مأموریت استیاس-۱۰۶ را آغاز نماید.
هدف اصلی این مأموریت، تحویل بیش از ۶۰۰۰ پوند تجهیزات و تدارکات به ایستگاه فضایی بینالمللی بود تا الأرضية برای ورود اولین سرنشینان دائمی به این ایستگاه مهیا گردد. فضانوردان در طول این مأموریت اقدام به نصب باتریها، تجهیزات سرویس بهداشتی، مبدلهای برق و تردمیل برای تمرینات ورزشی نمودند.
در طول یک پیادهروی فضایی، کابلهای برق، داده و ارتباطات به ماژول خدمات زویزدا متصل شدند. این ماژول که در بیست و ششم ژوئیه به ایستگاه فضایی بینالمللی الحاق شده بود، به عنوان محل زندگی اولیه ایستگاه عمل میکرد و سنگ بنای مشارکت روسیه در این برنامه فضایی بینالمللی محسوب میشد.
فضانوردان شاتل آتلانتیس اولین افراد بودند که فضای داخلی ماژول خدماتی روسی زویزدا را از زمان پرتاب آن در ماه ژوئن از پایگاه فضایی بایکونور مشاهده کردند. فرآیند انتقال تدارکات و انجام وظایف تعمیر و نگهداری تا روز پنجم مأموریت به خوبی ادامه یافت.
مجموعه تدارکات منتقلشده شامل شش بشکه آب با وزن ۱۰۰ پوندی، کاملترین مواد غذایی برای نخستین ساکنان ایستگاه، لوازم اداری و محیطی، جاروبرقی و یک کامپیوتر همراه با مانیتور بود که برای استفاده روزانه فضانوردان ضروری بود.
پس از گذراندن هفت روز، بیست و یک ساعت و پنجاه و چهار دقیقه در حالت اتصال با ایستگاه فضایی، شاتل آتلانتیس در ساعت ۱۱۴۶ بعدازظهر به وقت شرق آسیا از ایستگاه جدا شده و مسیر بازگشت به زمین را آغاز کرد.




