در ۲۵ ژوئن ۱۹۷۶ کاوشگر وایکینگ ۱ عکس مشهور چهره بهرام را در منطقه سیدونیا سیاره مریخ ثبت کرد. این تصویر برای اولین بار یک سازند صخره‌ای را نشان می‌داد که شباهت چشم‌گیری به یک چهره انسان‌نما داشت.
مهم‌ترین مأموریت وایکینگ ۱
وایکینگ ۱ اولین فرودگر موفق ناسا بر سطح مریخ بود. این کاوشگر به همراه وایکینگ ۲، که هر کدام شامل یک مدارگرد و یک فرودگر بودند، در چارچوب برنامه وایکینگ به سیاره سرخ ارسال شدند. جست‌وجوی اثرات حیات می‌کروسکوپی به سرعت آغاز گردید و پانوراما‌های رنگی بی‌نظیری از محیط مریخی به زمین فرستاده شد.
فرودگر وایکینگ ۱ به مدت ۲۲۴۵ روز مریخی فعال باقی ماند. در نهایت در میان دامن‌های ماسه قرمز و صخره‌هایی که تا افق دوربین‌ها ادامه داشتند، خاموش شد.
داستان چهره بهرام در سیدونیا
عکس چهره بهرام در لحظه رسیدن به سیاره مریخ توسط فضاپیمای وایکینگ ۱ گرفته شده بود. این تصویر که در منطقه سیدونیا ثبت شده، یک سازند غول‌پیکر را نشان می‌داد که شبیه چهره‌ای انسان‌نما بر سطح مریخ حک شده یا ساخته شده بود.
دانشمندان ناسا در آن زمان بر این باور بودند که این صورت، یک توهم ناشی از سایه‌ها و پدیده پاریدولیا است. پاریدولیا زمانی رخ می‌دهد که ذهن به اشتباه الگوی آشنا‌ای را در اشیاء تصادفی تشخیص می‌دهد. ناسا در سال ۱۹۷۶ عکس را با این توضیح منتشر کرد صخره عظیم در مرکز، که همانند سر انسان است، توسط سایه‌هایی که توهم چشم، بینی و دهان را ایجاد می‌کنند، شکل داده شده است.
<figcaption class="wp-element-caption"تصویری که مدارگرد شناسایی مریخ در سال 2007 تهیه کرد.بیش از ۲۰ سال باید می‌گذشت تا عکس‌های جدیدی از این منطقه دریافت شود. در آوریل ۱۹۹۸، ناسا با مدارگرد نقشه‌بردار جهانی مریخ بر فراز سیدونیا پرواز کرد و تصاویر دقیق‌تری تهیه نمود. این تصاویر تأیید کردند که برآورد اولیه ناسا صحیح بوده است. این سازند ۱.۵ کیلوم‌تر طول دارد و ویژگی‌های چهره‌مانند تنها سایه‌هایی هستند که ناشی از شکل زمین‌شناسی آن می‌باشند.
در آوریل ۲۰۰۱ نقشه‌بردار جهانی مریخ برای بار دوم به این منطقه بازگشت و در سال ۲۰۰۷ مدارگرد شناسایی مریخ تصویری با وضوح بالا ثبت کرد. آژانس فضایی اروپا نیز با مأموریت مارس اکسپرس از این ناحیه عکس‌برداری انجام داد. تمام مشاهدات علمی نشان می‌دهند که چهره بهرام یک تشکیل طبیعی صخره‌ای است.
با وجود شواهد علمی فرا‌وان، همچنان افرادی وجود دارند که این منطقه را مدرکی بر تمدن منقرضی بر مریخ می‌دانند. اگرچه امکان وجود تمدن‌های کهنه در جهان‌های دیگر غیر‌ممکن نیست، اما برای پذیرش چنین ادعایی شواهد قوی‌تری نسبت به سایه‌های روی سنگ‌ها ضروری است.
