به دلیل فاصله ۱۳۶ می‌لیون کیلوم‌تری زهره، سیگنال‌های رادیویی به زمین حدود هفت دقیقه طول کشیدند تا دریافت شوند

کشش گرانش زهره به فضاپیما سرعتی نزدیک به ۷ کیلوم‌تر بر ثانیه بخشید که به کاسینی‑هویگنس کمک کرد تا در ژوئیه ۲۰۰۴ به زحل برسد.

پس از خروج از زهره، سفینه با سرعتی بیش از ۱۴۱ هزار کیلوم‌تر در ساعت نسبت به خورشید حرکت می‌کرد.

منفعت گیری از گرانش سیارات

کاسینی‑هویگنس سه پرواز دیگر با کمک گرانش انجام داد مجددا زهره در ژوئن ۱۹۹۹، زمین در آگوست ۱۹۹۹ و مشتری در دسامبر ۲۰۰۰.

تمامی این پرواز‌ها از جذب گرانشی سیارات مقصد بهره بردند تا انرژی بیش‌تری به سفینه بدهند و رسیدن به زحل را ممکن سازند.

ابزار‌های علمی در طول پرواز به جستجوی صاعقه در جو زهره پرداختند و رادار سفینه برای تست سیگنال برگشتی از سطح سیاره فعال شد.

دستاورد‌های کاسینی‑هویگنس

فرود هویگنس بر قمر تیتان، اولین فرود موفق بر قمری دورافتاده محسوب می‌شود.

هویگنس با کشف باران، رودخانه و دریا‌های تیتان، شباهت‌های زمینی بودن این قمر را تایید کرد؛ کاسینی نیز اطلاعات گسترده‌ای درباره حلقه‌های زحل و قمر‌های آن گردآوری نمود.

بر اساس این داده‌ها، حلقه‌های زحل فعال و پویا هستند و سازه‌های عمودی در آن‌ها وجود دارد.

قمر انسلادوس توده‌های یخی فعال و اقیانوسی در زیر سطح خود پنهان کرده است. کاسینی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ طوفان‌های بزرگ شمالی زحل را بررسی کرد و وجود گردباد‌های غول‌پیکر در دو قطب سیاره را کرد.

در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷، کاوشگر کاسینی به دستور ناسا به اتمسفر زحل سقوط کرد و بخشی از سیاره‌ای شد که بیش از یک دهه مورد مطالعه قرار داشت.