نزدیک به یک قرن است که نظریه‌ای جذاب وجود دارد خوردن غذای کمتر می‌تواند طول عمر را افزایش دهد. دانشمندان برای درک اینکه چرا این رژیم‌های محدودکننده بر افزایش طول عمر اثر می‌گذارند و چگونه می‌توان آن‌ها را به بهترین شکل در انسان اجرا کرد، تلاش کرده‌اند. اکنون محققان آزمایشگاه جکسون (JAX) و همکارانش در مطالعه‌ای که در نهم اکتبر در نشریه نیتشر منتشر شده، سلامتی نزدیک به هزار موش را در رژیم‌های غذایی متنوع بررسی کرده‌اند تا به پاسخ این سوال برسند.
این مطالعه طوری طراحی شده که هر موش از نظر ژنتیکی منحصر به فرد باشد، به طوری که تنوع ژنتیکی جمعیت انسانی بهتر منعکس شود. با انجام این کار، نتایج از نظر بالینی مرتبط‌تر می‌شوند و این پژوهش را به یکی از مهم‌ترین تحقیقات در حوزه پیری و طول عمر تا به امروز تبدیل می‌کند.
نتایج نشان داد که دریافت کالری کمتر نسبت به رژیم فستینگ دوره‌ای، تأثیر بیش‌تری بر طول عمر دارد. رژیم‌های کم‌کالری به طور کلی طول عمر موش‌ها را افزایش دادند، بدون توجه به می‌زان چربی بدن یا سطح گلوکز آن‌ها. با شگفتی، موش‌هایی که در این رژیم‌ها بیش‌ترین عمر را داشتند، موش‌هایی بودند که با وجود خوردن مواد غذایی کمتر، کم‌ترین وزن را از دست دادند. حیواناتی که بیش‌ترین وزن را از دست دادند، انرژی کم، سیستم ایمنی و عملکرد تولیدمثل ضعیف‌تر و عمر کوتاه‌تری داشتند.
گری چرچیل، استاد آزمایشگاه JAX که این مطالعه را رهبری می‌کرد، گفت مطالعه ما واقعا به اهمیت تاب‌آوری اشاره می‌کند. قوی‌ترین حیوانات، حتی در مواجهه با استرس و محدودیت کالری، وزن خود را حفظ می‌کنند و آن‌ها هستند که طولانی‌ترین عمر را دارند. این امر نشان می‌دهد که محدودیت کالری می‌تواند راهی برای تعادل بین سلامت درازمدت و طول عمر باشد.
