ناسا در چهارم دسامبر ۱۹۶۵ فضاپیمای جمینای ۷ را برای یک مأموریت دو هفتهای به مدار پایین زمین فرستاد. این چهارمین پرواز سرنشیندار سری جمینای بود.
فرانک بورمن و جیم لاول نزدیک به ۱۴ روز در فضا ماندند و در مجموع ۲۰۶ دور به دور زمین چرخیدند. فضاپیمای آنها مقصد اولین ملاقات فضایی سرنشیندار تاریخ بود. در حالی که آنها در مدار بودند، دو فضانورد دیگر ناسا به نامهای والی شیرا و تام استافورد یازده روز بعد با فضاپیمای جمینای ۶ پرتاب شدند و با آنها ملاقات انجام دادند.
جمینای ۷ بیست آزمایش علمی انجام داد که بیش از هر مأموریت جمینای دیگری بود. از جمله این آزمایشها، مطالعات تغذیه در محیط فضا قرار داشت.
فضانوردان یک لباس فضایی سبکوزن به نام جی۵سی را آزمایش کردند که برای استفاده طولانیمدت در محیط گرم و تنگ فضاپیما طراحی شده بود.
هر دو فضانورد با دقت به پیشنهاد پیت کنراد که هشت روز در جمینای ۵ پرواز کرده بود، کتابهایی برای مطالعه در طول مأموریت همراه خود بردند.
روز ملاقات نقطه اوج مأموریت بود، اما فضانوردان سه روز آخر مأموریت را بیانگیزه توصیف کردند و برخی مشکلاتی که در جمینای ۵ نیز رخ داده بود، مجددا آغاز شد و چند پیشرانه از کار افتاد.
<figcaption class="wp-element-caption"لاول (چپ) و بورمن (راست)سرنشینان به دلیل حضور طولانی در فضا تا حدی ضعیف شده بودند، اما هر دو از سلامت خوبی برخوردار بودند. پس از یک خواب خوب شبانه در کشتی بازیابی، باقی روز را بیدار گذراندند. آنها از روحیه خوبی برخوردار بودند و دوران مشترک سبب ایجاد صمیمیت و شوخطبعی بین دو فضانورد شده بود.
اکنون این فضاپیما در موزه ملی هوا و فضای واشنگتن دیسی به نمایش گذاشته شده است.





