بر اساس داده‌های رصدخانه‌های ایکس‌ام‌ام نیوتن و چاندرای ناسا، اخترشناسان معتقدندستاره‌ای محکوم به نابودی پس از یک برخورد نزدیک با ستاره‌ای دیگر که آن را از مسیر خارج کرده بود، بیش از حد به یک سیاه‌چاله غول‌پیکر نزدیک شده است.
این نتایج قوی‌ترین شواهد برای اثبات وقوع چنین رویدادی است که سال‌ها توسط تئوری پیش‌بینی شده بود؛ با نزدیک شدن به گرانش عظیم سیاه‌چاله، ستاره توسط نیرو‌های جزرومدی کشیده شد تا اینکه از هم پاشید.
این کشف اطلاعات بسیار مهمی در مورد نحوه رشد سیاه‌چاله‌ها و تأثیر آن‌ها بر ستاره‌ها و گاز‌های اطراف فراهم می‌کند.
این یکی از شدید‌ترین انفجار‌هایی است که تا به حال در یک کهکشان کشف شده است؛ ستاره قبل از بلعیده شدن توسط سیاه‌چاله تا می‌لیون‌ها درجه گرم شده بود و انرژی آزادشده در این فرآیند معادل انرژی یک ابرنواخ‌تر برآورد می‌شود.
اخترشناسان تخمین زده‌اند که نزدیک به یک صدم جرم ستاره در نهایت به جرم سیاه‌چاله اضافه شده است؛ این مقدار اندک با پیش‌بینی‌هایی مطابقت دارد که نشان می‌دهد تکانه و انرژی فرآیند باعث می‌شود بخش زیادی از گاز ستاره نابود شده و از اطراف سیاه‌چاله پرتاب گردد.
نیرویی که ستاره را مختل کرده، نمونه‌ای شدید از نیروی جزرومدی است که ناشی از تفاوت گرانش در جلو و عقب یک جسم تشکیل می‌شود؛ مثالی از نیروی جزرومدی، ماه است که باعث جزر و مد در اقیانوس‌های زمین می‌شود و نیروی جزرومدی مشتری نیز دنباله‌دار شومیکر-لوی را قبل از فرو ریختن در سیاره غول‌پیکر از هم پاشید.
