در ۲۶ مارس ۱۸۵۹، پزشک فرا‌نسوی و ستاره‌شناس آماتور ادموند لسکاربو گزارش داد که یک سیاره جدید را در مداری درون مدار عطارد مشاهده کرده و نام آن را ولکان نهاده است.
لسکاربو یک لکه سیاه گرد روی قرص خورشید را رصد کرد که عبور آن از روی ه خورشیدی چهار ساعت و سی دقیقه طول کشید. او مشاهدات و محاسبات خود را درباره حرکات این سیاره برای ژان لووریر، مشهور‌ترین ستاره‌شناس فرا‌نسوی آن دوره ارسال نمود.
لووریر پیش از این متوجه شده بود که عطارد از مدار پیش‌بینی‌شده خود منحرف شده است. یک کشش گرانشی ناشی از ولکان با چیزی که او در جستجوی آن بود هم‌سو داشت. با این حال، این جرم آسمانی مجددا رصد نشد و اکنون باور بر این است که یک سیارک سرکش بوده که تنها یک‌بار از نزدیک خورشید عبور کرده است.
در دهه‌های پس از آن جستجو‌های فرا‌وانی برای یافتن ولکان انجام شد، اما با وجود چندین مشاهده ادعاشده، وجود آن پذیرفته نشد.
نیاز به یک سیاره برای توضیح ویژگی‌های مداری عطارد، پس از آنکه نظریه نسبیت عام اینشتین در سال ۱۹۱۵ علت آن را تشریح کرد، از بین رفت. این نظریه نشان داد که انحراف عطارد از مداری که فیزیک نیوتنی پیش‌بینی می‌کرد، ناشی از اثرات انحناء فضا-زمان توسط جرم خورشید است.
اخترشناسان به طور گسترده پذیرفتند که با دقت در معادله تصحیح‌شده گرانش، سیاره‌ای بزرگ در داخل مدار عطارد نمی‌تواند وجود داشته باشد. امروزه اتحادیه بین‌المللی نجوم، نام ولکان را برای یک سیاره فرضی، با وجود اینکه فرض وجود آن منتفی شده، و همچنین برای ولکانوئید‌ها، یعنی جمعیت فرضی سیارک‌هایی که ممکن است در داخل مدار عطارد وجود داشته باشند، فهرست‌بندی کرده است.
