در فوریه ۲۰۲۴، گوگل رسماً ضمانت خود را مبنی بر گسترش ندادن هوش مصنوعی برای تسلیحات نظامی انتشار کرد. این تحول رویه، سیگنالی است که نشان می دهد شرکت های خصوصی اکنون این فناوری را برای کاربردهای نظامی اجتناب ناپذیر می بینند – و این تصمیم می تواند به ایالات متحده اجازه دهد تا برنامه های تسلیحاتی مبتنی بر هوش مصنوعی خود را تسریع بخشد. با این حال، هنگامی سخن بگویید از برتری هوش مصنوعی در جنگ به بین می‌آید، آمریکا و چین در یک مسابقه تسلیحاتی جهانی قرار گرفته اند و با تعداد بسیاری از معیارها، چین در حال پیشی گرفتن از رقیب خود است. این که آیا آمریکا می تواند با شدت چین در گسترش این چنین برنامه هایی همگان بشود یا نه، تا این مدت اشکار نیست.

در ۵ مارس، چین در جواب به تعرفه های ایالات متحده، لفاظی های خود را تشدید کرد. سفارت چین در ایالات متحده با اظهار این که این سرزمین آماده جنگیدن با آمریکا در «هر نوع جنگ فرد دیگر» است و این که «ما آماده جنگ تا آخر هستیم»، از آمادگی کشورش برای رویارویی همه عیار با دولت ترامپ او گفت. این عبارت بندی، تعریف گسترده تری از جنگ را اراعه می کند که فراتر از درگیری های متعارف خواهد رفت.

بر پایه گزارش موسسه بروکینگز در سال ۲۰۲۰، چین از سال‌ها پیش روی سیستم‌های تسلیحاتی هوش مصنوعی اندوخته‌گذاری کرده است. در آن زمان، تحلیلگران تا این مدت در رابطه برنامه های این سرزمین گمانه زنی می کردند. سپس، نشنال سکیوریتی نیوز در ژوئن ۲۰۲۴ گزارش داد که چین می تواند ظرف دو سال تسلیحات هوش مصنوعی کاملاً خودمختار در میدان نبرد داشته باشد.

هم چین و هم ایالات متحده در سال‌های تازه در حال آزمایش سیستم‌های رزمی تجهیزبه هوش مصنوعی بوده‌اند. در اکتبر ۲۰۲۴، Military.com گزارش داد که ارتش ایالات متحده یک “سگ رباتیک” مسلح را برای آزمایش به خاورمیانه فرستاده است. این وسیله نقلیه زمینی بدون سرنشین چهارپا (Q-UGV) که با قابلیت مقصد گیری مبتنی بر هوش مصنوعی گسترش یافته است، به گفتن یک قدم بزرگ رو به جلو در سلاح های مبتنی بر هوش مصنوعی برداشت می بشود. با این حال، چین همین فناوری را در مانورهای نظامی مشترک «اژدهای طلایی» در کامبوج – ماه‌ها قبل تر، نشان داده می بود.

آمریکا مسلسل های خودمختار فرد دیگر نیز تشکیل می کند، اما با آزمایش های محدود در میدان جنگ. به گفتن مثال، شرکت فناوری دفاعی Allen Control Systems یک پلتفرم مسلسل خودکار بزرگ به نام Bullfrog را گسترش داده است که از هوش مصنوعی برای سرنگونی هواپیماهای بدون سرنشین منفعت گیری می کند.

اما رویارویی قریب‌الوقوع بین ابرقدرت‌های جهانی با منفعت گیری از استراتژی‌های مبتنی بر هوش مصنوعی مدتی است که شکل گرفته است. در گزارش سال ۲۰۱۹ آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت، مدیر تحقیقات و استراتژی آن، دکتر گوردون کوک، نوشت که هوش مصنوعی به زودی نقشی محوری در تصمیم‌گیری در میدان نبرد ایفا خواهد کرد و هشدار داد که «توانایی ادغام هوش مصنوعی در سیستم‌های تسلیحاتی می‌تواند اساساً توازن قوت را تحول دهد».

این بدان علت است که در حالی که سلاح‌های خودمختار همانند نگهبان‌های رباتیک و هواپیماهای بدون سرنشین تجهیزبه هوش مصنوعی، مشهودترین اشکال جنگ مبتنی بر هوش مصنوعی می باشند، اما تنها بخشی از یک استراتژی بزرگ‌تر به شمار می آیند.

بر پایه گزارش سال ۲۰۲۳ مرکز امنیت تازه آمریکا (CNAS)، ارتش چین هوش مصنوعی را راهی برای پردازش، تجزیه و تحلیل و منفعت برداری از اطلاعات سریعتر از تصمیم گیرندگان انسانی می داند. جیکوب استوکس، یکی از اعضای ارشد CNAS در این سند می گوید: «چین می‌بیند که هوش مصنوعی نقشی محوری در پیشبرد قوت نظامی این سرزمین بازی می‌کند. در محیط پویای یک درگیری واقعی، شناسایی و مقصد قرار دادن نقاط صدمه پذیر ایالات متحده الزام سنجش، انتقال، و پردازش حجم وسیعی از اطلاعات با سرعتی است که فقط رایانه‌ها می‌توانند با آن برابری کنند.» این مشخص می کند که نقش هوش مصنوعی در جنگ فقط به این نیست که چه فردی بهترین سلاح‌های خودمختار را دارد، بلکه به این نوشته نیز مربوط می‌بشود که چه فردی می‌تواند از هوش مصنوعی برای تصمیم‌گیری سریع تر از دشمنش منفعت گیری کند.

روسیه، یکی دیگر از قوت های نظامی هوش مصنوعی و متحد چین، به نظر می رسد رویکرد متغیری را جستوجو می کند. در گزارش سال ۲۰۲۱ موسسه چتم هاوس توضیح داده شده است که استراتژی نظامی هوش مصنوعی روسیه به جای تمرکز بر سلاح های جنگی تجهیزبه هوش مصنوعی، بر ناتوان کردن سیستم های فرماندهی و کنترل دشمن متمرکز است. این سیستم‌های رایانه‌ای متصل طبق معمولً به شدت رمزگذاری شده‌اند، اما با قوت رمزشکنی هوش مصنوعی، امکان پذیر به‌طوری مختل شوند که تجهیزات نظامی را غیرفعال یا علتاختلال در کارکرد آن ها بشود.

روسیه و چین در حال تعمیق اتحاد خود می باشند، اما به نظر نمی رسد که ایالات متحده تا این مدت دوستی های نظامی بسیاری در حوزه هوش مصنوعی داشته باشد.

ایالات متحده هم چنان یک رهبر جهانی در حوزه تحقیقات هوش مصنوعی است. با این حال، ماهیت کند قراردادهای دفاعی خصوصی و ذهنیت وال استریتی مبنی بر تصمیم گیری سود محور، رویکرد این سرزمین را به هوش مصنوعی نظامی مختل کرده است. نیروی هوایی ایالات متحده یکی از معدود شاخه هایی است که به شدت ادغام هوش مصنوعی در فناوری های خود را جستوجو می کند. مجله Airman در سال ۲۰۲۴ گزارش داد که ابتکار “هوش مصنوعی نیروی هوایی و آینده نیروی هوایی ایالات متحده” در حال گسترش یک موتور شناختی مبتنی بر هوش مصنوعی است که برای شدت بخشیدن به تصمیم گیری در سناریوهای جنگی طراحی شده است. بر مطابق این مقاله، منفعت گیری از مدل های یادگیری ماشین «می تواند تهدیدات را پیش بینی و فرآیندهای تصمیم گیری را با دقت بی سابقه ای تسهیل کند».

برخلاف چین که می‌تواند پیشرفت‌های نظامی هوش مصنوعی را در قسمت دفاعی دولتی خود به شدت و بدون تشریفات اداری بسیاری ادغام کند، ایالات متحده برای انجام کاری شبیه، به شراکت با شرکت‌های خصوصی همانند Google، OpenAI و Palantir متکی است. شرکت های آمریکایی باید قبل از دچار شدن در قراردادهای نظامی، نگرانی های مالی و روابط عمومی را مد نظر قرار دهند. زیاد تر شرکت‌های بزرگ فناوری آمریکایی که دولت فدرال برای یکپارچه‌سازی هوش مصنوعی به آنها متکی است، خودشان تولیدکنندگان سخت‌افزار تجهیزات دفاعی نیستند. از نظر دیگر، چین، روسیه و دیگر رقبای این سرزمین می‌توانند نمونه های اولیه ساخته و سپس سریع تر فناوری‌های تازه را در میدان نبرد به کار گیرند، که در سناریوهای درگیری، دوراهی ها و ابهامات اخلاقی بالقوه ای تشکیل می کند.

آینده سیستم های تسلیحاتی خودمختار، از همین اکنون هم نتایج تکان دهنده ای را ناظر بوده است. به گفتن مثال، در مارس ۲۰۲۰، یک پرنده بدون سرنشین در لیبی، کوادکوپتر Kargu-2 ساخت ترکیه، یک انسان را کشت – بدون هیچ گونه دخالت اپراتور انسانی. این حادثه در جریان درگیری بین نیروهای دولتی لیبی و یک جناح نظامی جدا شده به رهبری ارتش ملی لیبی رقم خورد. این نوشته بار دیگر نگرانی‌های مداوم در ایالات متحده و دیگر کشورها در رابطه مقدار نظارت انسانی بر سلاح‌های تجهیزبه هوش مصنوعی را برانگیخت. این کشتار اولین مورد بالقوه از این نوع در جنگ می بود که در آن یک پهپاد تهاجمی که برای اراعه اطلاعات تاکتیکی، نظارت و قابلیت های شناسایی برای نیروهای زمینی طراحی شده می بود، بدون کنترل محسوس انسانی دست به دعوا می زد.

در همین حال، کشورهایی که قوت نظامی بالایی دارند به ساخت سلاح های خودمختار برای نبرد ادامه می دهند. اگر آینده جنگ حول محور هوش مصنوعی ساخته بشود، جهان باید با احتیاط پیش برود.

در قیاس با جنگ های سنتی، جنگ هوش مصنوعی زیاد سربسته و پنهانی است؛ تعریف آن دشوار است و تشخیص آن حتی سخت تر. بیانیه چین با عبارت “هر نوع جنگ فرد دیگر” حاکی از این است که نبردهای مدرن همیشه در یک میدان جنگ متعارف رخ نخواهد داد.

اما نادرست نکنید – ما از قبل نیز داخل اولین جنگ هوش مصنوعی شده ایم. اما این جنگ، یک مسابقه برای هواپیماهای بدون سرنشین یا سلاح های خودکار بهتر نیست. این جنگ اطلاعات، تصمیم گیری و اطلاعات میدان جنگ است. هوش مصنوعی فقط نحوه مبارزه ما در جنگ را تحول نمی دهد، بلکه نحوه پیروزی در جنگ ها را نیز تحول خواهد داد.