دانشمندان یک داروی ضدپیری را روی موش‌ها آزمایش کردند و با پیروزی طول عمر این حیوانات را نزدیک به 35 درصد افزایش دادند. موش‌ها این چنین برای زمان زمان طویل‌تری سالم ماندند، التهاب مزمن کمتری داشتند و اغاز سرطان آنها به تأخیر افتاد.

بر پایه گزارش ScienceAlert، محققان مؤسسه ماکس پلانک در آلمان با ترکیب داروهای راپامایسین (Rapamycin) و ترامتینیب (Trametinib) به یک محلول ضدپیری جدیدی دست یافتند. این دو دارو به‌تنهایی برای درمان انواع گوناگون سرطان منفعت گیری خواهد شد. راپامایسین این چنین برای جلوگیری از رد پیوند مصرف می‌بشود و در آزمایش‌های حیوانی، نویدبخش افزایش طول عمر بوده است. در تحقیقات قبلی نیز اشکار شد ترامتینیب طول عمر مگس‌های میوه را افزایش می‌دهد؛ اما تأثیر این دارو در حیوانات بزرگ‌تر اشکار نشده می بود. محققان در مطالعه تازه بازدید کردند که چطور هر دو دارو، به‌تنهایی یا ترکیب آنها، می‌توانند طول عمر موش‌ها را افزایش دهند.

آزمایش داروی ضدپیری تازه روی موش‌ها

بر پایه مقاله منتشرشده در Nature Aging، محققان برای آزمایش داروها از شش ماهگی به صدها موش دوزهای منظم راپامایسین، ترامتینیب یا ترکیب هر دو را دادند. آنها دریافتند راپامایسین به‌تنهایی طول عمر موش‌ها را 17 تا 18 درصد افزایش می‌دهد. این رقم برای ترامتینیب 7 تا 16 درصد است. اما ترکیب این دو طول عمر موش‌ها را نزدیک به 26 تا 35 درصد افزایش داد. به عبارت دقیق‌تر، میانگین طول عمر در موش‌های ماده 34.9 درصد و در موش‌های نر 27.4 درصد افزایش یافت.

مسئله دلنشین این می بود که آن زمان اضافه شده به عمر طبیعی موش‌ها با بیماری همراه نبوده است. این داروی ترکیبی رشد تومورهای کبد و طحال را در موش‌ها به تأخیر انداخت و التهاب مرتبط با سن را در مغز، کلیه، طحال و ماهیچه افت داد. این حیوانات در سنین بالا در قیاس با موش‌های عادی فعال‌تر بودند و شدت افت کارکرد قلب آنها کمتر شده می بود.

اگرچه این یافته‌ها امیداورکننده می باشند، اما نباید انتظار داشته باشیم که با خوردن چند قرص تا 130 سالگی زنده بمانیم. «لیندا پارتریج» (Linda Partridge)، متخصص ژنتیک و یکی از محققان ارشد این مطالعه، می‌گوید:

«اگرچه انتظار نداریم طول عمر انسان به اندازه‌ای که در موش‌ها مشاهده کردیم، افزایش یابد، اما امیدواریم داروهایی که درحال بازدید آنها هستیم بتوانند به افراد پشتیبانی کنند تا در اواخر عمر خود سالم و بدون بیماری زندگی کنند.»

مسئله مهم دیگر این است که هیچ عارضه جانبی اضافی از ترکیب این داروها، به‌جز عوارضی که قبلاً برای هر کدام به تنهایی شناخته شده می بود، مشاهده نشد. این چنین خاصیت این داروها فقطً به دوز بالاتر آن مربوط نبوده است؛ محققان می‌گویند تغییرات ژنتیک مرتبط با افزایش عمر فقط وقتی رقم خورد که هر دو دارو تجویز شدند.