دانشمندان ژاپنی پلاستیکی تازه گسترش دادند که می‌تواند ظرف چند ساعت در آب دریا یا خاک مرطوب به‌طور کامل حل و ناپدید بشود؛ این نوآوری امیدی تازه برای مقابله با بحران جهانی آلودگی پلاستیک به‌وجود می‌آورد. این ماده تازه که استحکام پلاستیک‌های نفتی را دارد، بعد از تجزیه هیچ میکروپلاستیک مضری از خود به جای نمی‌گذارد.

بر پایه گزارش رویترز، درحالی‌که جهان با بحران فزاینده آلودگی پلاستیک دست‌وپنجه نرم می‌کند، پژوهشگران دانشگاه توکیو از یک دستاورد علمی بزرگی پرده برداشتند. آنها موفق به ساخت پلاستیکی شده‌اند که به شدت در آب شور حل می‌بشود و می‌تواند راهکاری بالقوه برای یکی از بزرگ‌ترین معضلات زیست‌محیطی عصر ما باشد.

پلاستیکی با قابلیت تجزیه در آب دریا

مطابق توضیحات محققان، این ماده تازه استحکام پلاستیک‌های سنتی مبتنی‌بر نفت را نگه داری می‌کند، اما تفاوت مهم آن در تجزیه‌پذیری است. هنگامی که این پلاستیک در معرض نمک (حاضر در آب دریا یا خاک) قرار می‌گیرد، به اجزای اولیه سازنده خود تجزیه می‌بشود. سپس این اجزا توسط باکتری‌های حاضر در طبیعت به‌طور کامل هضم خواهد شد. با اهمیت ترین ویژگی این فرایند این است که هیچ اثری از میکروپلاستیک‌ها، که امروزه در همه جا از اعماق اقیانوس‌ها گرفته تا جریان خون انسان یافت خواهد شد، باقی نمی‌ماند.

در آزمایشگاه محققان نشان دادند قطعه کوچکی از این پلاستیک بعد از تنها یک ساعت قرارگرفتن در ظرفی از آب شور، کاملاً ناپدید شد. این چنین، یک قطعه 5 سانتی‌متری از آن می‌تواند بعد از نزدیک به 200 ساعت در خاک مرطوب به‌طور کامل تجزیه گردد. به حرف های محققان، این ماده غیرسمی و غیرقابل اشتعال است و در فرایند تجزیه خود دی‌اکسید‌کربن انتشار نمی‌کند.

اکنون، این پلاستیک به طور تجاری در دسترس نیست و محققان درحال کار روی گسترش پوشش‌های محافظی است که امکان منفعت گیری از آن را در بسته‌بندی و دیگر کاربردهای روزمره فراهم کند، بدون آنکه قابلیت تجزیه‌پذیری سریع آن در طبیعت به خطر بیفتد.

پروفسور «تاکوزو آیدا»، سرپرست این پروژه، او گفت که این نوآوری از هم‌اکنون دقت صنعت بسته‌بندی را به خود جلب کرده است. او می‌گوید: «کودکان نمی توانند سیاره‌ای را که در آن زندگی خواهند کرد انتخاب کنند. این ماموریت ما به گفتن دانشمند است که مطمعن حاصل کنیم بهترین محیط ممکن را برایشان به ارث می‌گذاریم.»

بااین‌حال، کارشناسان هشدار خواهند داد که هر جانشین جدیدی برای پلاستیک با چالش‌های بزرگی روبه‌روست. رقابت با هزینه زیاد پایین تشکیل پلاستیک‌های سنتی و افتزیرساخت‌های ملزوم برای تشکیل زیاد، از با اهمیت ترین مانع ها پیش روی تجاری‌سازی این فناوری‌ها می باشند.

این پیشرفت درحالی صورت می‌گیرد که بر پایه پیش‌بینی برنامه محیط زیست سازمان ملل، حجم زباله‌های پلاستیکی ورودی به اقیانوس‌ها تا سال 2040 امکان پذیر سه برابر بشود و سالانه به 37 میلیون تن برسد.