خودگویی با صدای بلند نشانه دیوانگی است یا راهکار هوشمندانه برای تمرکز و آرامش؟, شاید برایتان پیش آمده باشد که در خیابان قدم میزنید و ناگهان با خودتان بلند میگویید چرا همه این اتفاقات باید برای من بیفتد؟ نگاههای متعجب مردم را به خود جلب میکنید و احتمالاً در ذهنشان میگذرد که دیوانه شدهید. اما آیا واقعاً سخن گفتن با خود علائم بیماری است یا یک رفتار طبیعی و سودمند؟ چرا برخی افراد عادت به خودگویی بیرونی دارند؟

بسیاری از کسانی که با خودشان صحبت میکنند معتقدند این کار به آنها آرامش میبخشد، شلوغی ذهن را کاهش میدهد و تمرکز را بالا میبرد. تحقیقات نشان میدهد افراد تنها، مانند تکفرزندها، بیشتر از دیگران به خودگویی روی میآورند.

له با موقعیتهای ناآشنا و استرسزا؛ وقتی نمیدانیم چه کنیم، گفتار با خود راهنمای ما میشود. نقش سن نیز در این عادت موثر است.

کودکان برای یادگیری نقشهای اجتماعی با خود بلند میگویند که با رشد درونی میشود، اما در سالمندی دوباره رایج میگردد. برینتاوپت معتقد است خودگویی به مسنان کمک میکند تا اطلاعات را بهتر بازیابی کنند، احتمالاً به دلیل کاهش کنترل خوددرمانی در این سن. آیا خودگویان باهوشتر هستند؟ برینتاوپت با بررسی معدل دانشجویان، همبستگی ضعیفی بین هوش و تمایل به خودگویی یافت.

او تأکید میکند که معدل معیار دقیق هوش نیست، اما فرض میکند افراد با هوش بالا ممکن است بیشتر خودگویی کنند.

مزایای علمی سخن گفتن با خود خودگویی بیرونی کاملاً طبیعی است و فواید اثبات شده متعددی دارد یافتن آسانتر اشیاء پروفسور گری لوپیان از دانشگاه ویسکانسین کشف کرد که تکرار نام یک شیء (مثلاً چنگال) در حین جستجو، سرعت یافتن آن را در میان تصاویر افزایش میدهد. خودگویی تجسم ذهنی شیء را فعال نگه میدارد؛ بنابراین اگر کلید ماشینتان گم شده، نام آن را بلند تکرار کنید تا سریعتر پیدایش کند.

افزایش انگیزه و عملکرد بازیکنان بسکتبالی که از خودگویی تشویقی یا آموزشی استفاده میکردند، عملکرد بهتری داشتند. لوپیان توضیح میدهد زبان به حفظ ì tự کارها کمک میکند، تمرکز را در حین انجام ماموریت تقویت میکند و به ما میفهماند کی باید رفتارمان را تغییر دهیم. برینتاوپت خودگویی را به ترموستات تشبیه میکند که دمای هیجانات روزمره را تنظیم میکند، به سمت اهداف راهنمایی میکند و بازخورد میدهد.

آرامسازی اعصاب خودگویی راهی عالی برای کاهش استرس است. حتی فحشدادن با صدای بلند میتواند اعصاب را تسکین دهد! از منظر اجتماعی، این کار مرز بین ارتباط درونی و برونی را محو میکند. برینتاوپت میگوید خودگویی به اطرافیان نشان میدهد در لحظه خاصی چه احساسی داریم. مثلاً غمگین بودن را با گفتار بلند در حضور همسر بیان کردن، میتواند زمینهساز حمایت او شود.

مقابله با نشخوار فکری و اضطراب گابریل مورس، رواندرمانگر، خودگویی را تکنیکی از درمان رفتاری دیالکتیکی (DBT) میداند که کنترل احساسات و ذهنآگاهی را تقویت میکند. او میگوید صدها فکر بیسبب روزانه ذهن را اشغال میکنند. گفتار بلند جریان افکار را تنظیم و نظارت بر آنها را آسان میکند. مورس جملات مقابلهای را برای مراجعان تدوین میکند، مانند هرچه لازم باشد برای عبور از این شرایط، در اختیار دارم. حالم خوب است.

شرایط ممکن است ترسناک به نظر برسد اما خطر واقعی وجود ندارد. این وضع برای همیشه باقی نمیماند. طبیعی است در این شرایط هم حس امنیت داشته باشم. این جملات مانع از تسلط افکار استرسزا میشوند. سرگرمی و تخلیه احساسی علاوه بر مزایای شناختی، خودگویی میتواند سرگرمکننده باشد. وقتی تنها هستید، زیر آواز خواندن یا ساختن ترانه برای کارهای خانه، انرژی میبخشد و به تخلیه احساسات بدون ترس از قضاوت دیگران کمک میکند.

آیا شما هم عادت به خودگویی دارید؟ خودگویی افکار درهمآمیخته را بیرون میکشد و فرصت شناخت خود را فراهم میکند. وقتی خودتان را بهتر بشناسید، میتوانید دیگران را نیز با دنیای درونیتان آشنا کنید. دفعه بعد که کسی را در خیابان با خود صحبت میبینید، او را دیوانه ندانید. آیا در خانه یا محل کار کسی میشناسید که همیشه با خود بلند میگوید؟ به نظرتان آزاردهنده است یا جذاب؟ خودتان چطور؟ آیا مرتباً با خودتان گفتگو میکنید؟

نظراتتان را با ما در میان بگذارید. منبع