چرا ویدئوهای خجالتآور در فضای مجازی به شیوع مییابند؟ تحلیل روانشناختی پدیده کرینج, بسیاری از کاربران اینترنت با محتوایی روبرو میشوند که با واژه خز یا کرینج شناخته میشوند. هرچند اکثر افراد ادعا میکنند چنین ویدئوهایی شرمآور و مضحکاند، اما آمارها نشان میدهد این مطالب بارها و بارها برای یکدیگر فوروارد شده و مورد بحث قرار میگیرند. ریشهیابی علل این جذب ناخواسته، کلید درک رفتاری است که در نگاه اول متناقض به نظر میرسد.
تحلیل علمی حس خزیت در مواجهه با ویدئوهای شرمآور پژوهشی در سال ۲۰۲۴ در دانشگاه لوئیزیانا به بررسی مکانیزمهای روانی پرداخته که باعث میشوند مخاطب از تماشای لحظات ناخوشایند دیگران آزار ذهنی بپذیرد.
وشایندی شدیدی را ثبت میکند.
در مقابل, اگر اتفاق ناگواری مانند تصادف برای کسی رخ دهد که هیچ قصد تأثیرگذاری روی دیگران نداشته است, حس خزیت به سرعت محو شده و جای خود را به همدلی و گری میدهد. تمایل ناخودآگاه به اشتراکگذاری محتوای معذبکننده در یک آزمایش کنترلشده، شرکتکنندگان میان پستهای ویرایششده برای خودنمایی و پستهای عادی و مثبت انتخاب میکردند.
طه پیام میدهد که من قواعد اجتماعی را بهتر میفهمم و چنین خطاهای ناشیانهای مرتکب نخواهم شد.
این کاره، حس برتری اخلاقی و هوشمندانه را در فرد تقویت میکند و او را در گروهی از مخاطبان قرار میدهد که خود را از فردِ موضوع ویدئو متمایز میدانند. واکنش هوشمندانه در مواجهه با محتوای کرینج چیست؟ خوشآمدن از دیدن شرمساری دیگران، پدیدهای ناپسندیدنی نیست؛ بلکه ریشه در ذات اجتماعی انسان دارد و میتواند نقش آگاهیبخشی داشته باشد.
با توجه به گسترش روزافزون این محتوا در شبکههای اجتماعی همچون اینستاگرام و تیکتاک، نحوه برخورد شما با آنها تعیینکننده کیفیت تجربه دیجیتال شماست. آیا این ویدئوها را بلافاصله برای دوستان خود ارسال میکنید یا ترجیح میدهید از گسترش آنها جلوگیری کنید؟ انگیزه پشت تصمیم شما چیست؟ به نظر شما چرا جامعه مجازی اینچنین تمایل به تماشای لحظات شکست اجتماعی دارد؟
نظرات و تجربیات خود را در بخش نظرات با ما و دیگر خوانندگان به اشتراک بگذارید. منبع
